żabka, średniowieczna ozdoba architektoniczna w kształcie zwiniętych liści lub pączków. Umieszczano ją na gzymsach, głowicach kolumn, archiwoltach i obramieniach otworów, na krawędziach szczytów, wimperg, hełmów wież, w zwieńczeniach pinakli itp.; element składowych kwiatonów.

żagielek, pendentyw, narożny sferyczny wycinek sklepienia stosowany na planie czworobocznym, umożliwia oparcie na nich kopuły, czyli przejście od rzutu czworobocznego do okrągłego. Zob. też trompa.

żebro   => sklepienie.

żłobki, kanelury, kanele, pionowe, równoległe do siebie rowki, pokrywające trzony kolumn lub pilastrów w celu nadania im smukłości i lekkości, przede wszystkim w porządkach klasycznych (=> porządki architektoniczne).